“สถาปัตยกรรมคือสะพานเชื่อมมนุษย์สู่บริบท”
ประโยคที่ผ่านมาคือการเสนอถึงหน้าที่ของสถาปัตยกรรมที่นอกจะเป็นที่อยู่อาศัยแล้ว ยังมีภาระต่อจิตวิญญาณของมนุษย์ที่เข้าไปใช้งานด้วยเช่นกันการให้ความสำคัญต่อถิ่นที่ในงานสถาปัตยกรรมได้ปรากฏชัดขึ้นในช่วงที่กระแสโมเดิร์นจางลง พร้อมถูกแทนที่ด้วยโพสต์โมเดิร์นโดยอย่างยิ่งสาย Contextualism ที่มีปรมาจารย์ด้านสถาปัตยกรรมอย่างคอลินโรว์ เสนอถึงแนวทางนี้ สำหรับคำว่า บริบท ที่เหล่าสถาปนิกชอบพูดถึงมันคือสิ่งสัมพันธ์ต่อกายภาพของโครงการที่แปลมาจากคำว่า context นั่นเอง อย่างในกรณีของ คอลินโรว์จะนิยมวิเคราะห์สิ่งที่รายล้อมงานสถาปัตยกรรมด้วยวิธี Figure and Ground คือการใช้เทคนิคการถมดำสิ่งปลูกสร้างเดิมจนเกิดความแตกต่างของที่ว่างและที่ไม่ว่าง ซึ่งสามารถนำมาใช้ในการวิเคราะห์ที่ตั้งต่อไปได้
